Εμένα δε με ρώτησε κανείς..

..συνεχώς άλλοι αποφασίζουν για μένα..υπάρχει άραγε κάποιος τόπος που να μπορώ να κάνω αυτά που θέλω εγώ και να ορίσω το παρόν και το μέλλον μου όπως θέλω εγώ;

Κάτω στο βυθό μες στης πολιτείας την τσιμεντένια ψυχή
από τις επιλογές του,βλέπω τον καθένα μας
να προσπαθεί να σωθεί..τσίρκο αναμμένο
ειναι ο τόπος κι εμεις σχινοβάτες
σ'άυτό το κλουβι.

Και χορεύω,χορεύω,χορεύω
και την μοίρα μου μες στου χορού τις στροφές
ξεγελάω και την παρασέρνω.

Καθημερινά άλλοι αποφασίζουν για μένα σ'αυτόν τον κλοιό
σκυβω στην εφημερίδα κι είναι σαν να σκύβω
ανέμελος σ'έναν γκρεμό
μέσα στην αρένα το θέαμα κι ο θεατής ειμαστε εμείς.

Και χορεύω,χορεύω,χορεύω
και την μοίρα μου μες στου χορού τις στροφές
ξεγελάω και την παρασέρνω.
Και χορεύω,χορεύω,χορεύω και άναρχος
μες στου χορού τις στροφές τη μοιρα μου
εγώ κοροιδεύω.
Χορεύω και με δικαιώνω
και την μοίρα μου που μου την έχει στημένη
στο γλέντι μου απάνω σκοτώνω.

Διαφωνείς;

Λοιπον ξερεις κατι; Μπορει να εχουμε πονεσει, μπορει να εχουμε κλαψει ομως αν το καλοσκεφτεις ακομη και αυτοι που μας πληγωσαν μας εκαναν καλο στην τελικη.

Αμφιβαλλεις; Δεν θα επρεπε..

Εχεις αναρωτηθει ποτε τι μπορει να κερδισες απο κατι που στο τελος μονο πονο σου προσφερε; Και αυτο το πιστευεις γιατι απλα στο τελος αυτο αφησες να μεινει σαν αναμνηση η αυτο υπερισχυσε απο μονο του. Ξανασκεψου το. Τι μπορει να κερδισες απο καποιον που μπορει να σε εκανε να κλαψεις πολυ, να χασεις στιγμες που θα μπορουσαν να ειναι ομορφες αν ησουν με καποιον αλλο,να εγκαταλειψεις μαχες απλα επειδη ησουν σε ασχημη ψυχολογικη κατασταση.. οσο ρακος και να εγινες στο τελος ειμαι σιγουρη πως οταν συνηλθες σκεφτηκες οτι δεν αξιζε. Συμφωνω. Κανεις δεν αξιζει τα δακρυα σου, κανεις δεν εχει το δικαιωμα να αφαιρεσει το χαμογελο απο τα χειλη σου οποιος και να ειναι απλα και μονο επειδη μπορει εκεινη τη χρονικη στιγμη.

Λοιπον ξερεις κατι; Ακου εγω τι κερδισα...



Ειχα δικιο ετσι; Ακομα και τα πιο πικρα πραγματα εχουν κατι γλυκο κρυμμενο..
Δεν μπορεις να αλλαξεις οτι συνεβη, τα λαθη που εκανες αλλα δεν οφελει και να μετανιωνεις δε συμφωνεις;

Ετσι κι αλλιως τι ειναι η ζωη; Μια καλοστημενη παγιδα που ολοι πεφτουμε μεσα...
Η μονη διαφορα ειναι στο ποσο ανωδυνα θα πεσει ο καθενας μας.

Καλησπέρα σας!

Θα αναρωτιέστε γιατί χαμένη Ατλαντίδα ..νομίζω (είμαι σχεδόν σίγουρη) πως όλοι έχουμε κρυμμένη μέσα μας την δική μας χαμένη Ατλαντίδα και περιμένουμε μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος εξερευνητής για να την ''αναδύσει''…

Σύμφωνα με το μύθο η Ατλαντίδα ήταν ένα νησί το οποίο πρωτοαναφέρθηκε στους διαλόγους του Πλάτωνα <<Τίμαιος>> και <<Κριτίας>>.

Στην περιγραφή του Πλάτωνα, η Ατλαντίδα, που βρίσκεται «πριν από το στόμα των Ηράκλειων Στηλών», ήταν μια ναυτική δύναμη που είχε κατακτήσει πολλά μέρη της δυτικής Ευρώπης και της Λιβυκής, περίπου 9.000 χρόνια πριν τον Σόλωνα (δηλαδή κατά το 9.560 π.Χ.). Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να εισβάλει στην Αθήνα, η Ατλαντίδα βυθίστηκε μυστηριωδώς στον πέλαγος «σε μια μόνο δεινή ημέρα και νύχτα».

Επειδή είναι μια ιστορία που ενσωματώνεται στους διαλόγους του Πλάτωνα, η Ατλαντίδα θεωρείται γενικά ως παραβολή που κατασκευάστηκε από τον Πλάτωνα για να επεξηγήσει τις πολιτικές θεωρίες του.

Απ' ότι φαίνεται η Ατλαντίδα αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τους σύγχρονους πολιτικούς της χώρας μας οι οποίοι έχουν βαλθεί ο ένας μετά τον άλλο να μας ''βυθίσουν'' «σε μια μόνο δεινή ημέρα και νύχτα».

Γιατί ζούμε σε μια χώρα που αν και δε διδαχτήκαμε Hobbes στο σχολείο τον έχουμε έμφυτο μέσα μας. Τα θέλουμε όλα δικά μας..δεν μας ενδιαφέρει το κόστος αν αρπάξουμε από τους άλλους αυτό που τους ανήκει.

Πάψαμε να τραγουδάμε το άσμα του Σαββόπουλου ‘’Και τι ζητάω… μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω..’’ γιατί αγνοούμε πλέον την υπαρξη του Παράδεισου στην επόμενη ζωή αφού σε αυτή τη ζωή δυσκολευόμαστε να τα βγάλουμε πέρα.

Η Ελλάδα δεν αγαπάει τα παιδιά της. Κάθε νεανική καρδιά αυτή τη φράση έχει χαραγμένη επάνω της με πόνο. Κανένας νέος δεν τολμά να κάνει όνειρα πλέον διότι όσα πτυχία και αν διαθέτει η επαγγελματική του αποκατάσταση με έναν αξιοσέβαστο μισθό σε αυτή την πατρίδα είναι όχι απλά ονειρικό αλλά άπιαστο σχεδόν. Σε μια πατρίδα που ενώ ξέρουμε τα προβλήματα της ένα προς ένα όλοι μας και αντί να προσπαθήσουμε όλοι μαζί για το καλύτερο περιμένουμε από τον κάθε Λαζόπουλο κάθε Τρίτη βράδυ να μας ‘’ανοίξει τα μάτια’’. Εδώ πλουτίζουμε την κάθε ‘’Τζούλια’’ για τα παραπτώματα της αποδεχόμενοι την κοροϊδία που μας πουλάνε. Και για την έγκυρη και σοβαρή μας ενημέρωση για τα γεγονότα χρησιμοποιούμε τρωκτικό καθότι δεν τολμούμε να παρακολουθήσουμε δελτία ειδήσεων φοβούμενοι μην βομβαρδιστούμε από τα άπειρα παράθυρα!

Θα αναρωτιέστε τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά εδώ...ίσως γιατί το χαρτί και το μολύβι κοστίζουν πλέον ..και με 21% ΦΠΑ δε τολμώ να σκεφτώ το πόσο!

Μακάρι μια μέρα η Ελλάδα να αναδυθεί σαν την χαμένη Ατλαντίδα και να λάμψει ξανά γιατί έτσι τις αξίζει.. πρώτα όμως θα πρέπει να πληρώσουν οι υπεύθυνοι για την σημερινή της κατάντια και να βρεθεί ο χαμένος θησαυρός των 300 δισεκατομμυρίων.